Bir enstrüman öğrenmenin doğal bir parçası olan performans kaygısı, özellikle başkalarının önünde çalma deneyimi az olan öğrencilerde daha belirgin görülebilir. Kurs programı, bu kaygıyı yok saymak yerine kademeli olarak yönetmeyi hedefler.
İlk adım genellikle küçük, düşük riskli çalma deneyimleridir: sadece eğitmenin önünde değil, dersin sonunda başka bir öğrenciye kısa bir bölüm çalmak gibi ufak adımlar, “izlenirken çalma” deneyimini kademeli olarak normalleştirir. Bu küçük adımlar zamanla, kurs içi küçük dinletilere katılma gibi biraz daha büyük ama yine güvenli bir ortamda gerçekleşen deneyimlere doğru genişletilebilir; bu geçiş, öğrencinin hazır olduğu tempoda yapılır, zorlanarak değil. Teknik açıdan da hazırlıklı olmak kaygıyı azaltan bir unsurdur; iyi çalışılmış, güvenli hissedilen bir repertuar parçasıyla sahneye çıkmak, teknik belirsizlikten kaynaklanan kaygıyı önemli ölçüde azaltır. Son olarak, performansın “mükemmel olması gerektiği” beklentisinden ziyade, bir deneyim ve öğrenme fırsatı olarak çerçevelenmesi, hem çocuk hem yetişkin öğrencilerde kaygıyı önemli ölçüde hafifletir.