Bir çello kursunun tutarlı ilerlemesi için, hangi eserlerin hangi seviyede çalışılacağının önceden belirlenmiş olması gerekir. Bu basamaklandırma, öğrencinin nereden başlayıp nereye doğru ilerlediğini hem öğrenci hem de eğitmen için görünür kılar.
Başlangıç seviyesinde, temel yay teknikleri ve ilk pozisyon üzerine kurulu kısa etütler ve basit halk ezgileri yer alır; amaç, temiz ses üretimi ve ritim hissini oturtmaktır. Bu aşamada karmaşık pozisyon geçişlerinden kaçınılır.
Orta seviyeye geçildiğinde, ikinci ve üçüncü pozisyon çalışmaları, biraz daha uzun etütler ve basit klasik eserlerin sadeleştirilmiş uyarlamaları programa girer; burada teknik çeşitlilik artırılır ama zorluk kademeli tutulur. İleri seviye repertuarı, tam pozisyon hakimiyeti, vibrato kullanımı ve daha uzun solo veya eşlikli eserleri kapsar; bu aşamadaki öğrenciler genellikle kurs içi küçük resitallerde bu repertuarı seslendirme fırsatı da bulur. Bu üç basamaklı yapı katı bir kural değil, bir yol haritasıdır; her öğrencinin kendi hızında ilerlemesine izin verilir, ancak repertuar seçimi bu genel çerçeveye göre yapılır.